مناجات 2 جناب دماوندی ضبط 1307

مناجات 1307 جناب دماوندی، صدایی برخاسته از جان

صفحه گرامافون مناجات جناب دماوندی، سندی صوتی از دوران گذار موسیقی سنتی در دوره قاجار به دگرگونی شیوه ضبط صدا در دوران پهلوی اول است. هنگامی که این خواننده برای ضبط آثارش در سال 1307 خورشیدی مجدداً دعوت شد، شاید از جمله معدود خوانندگانی بود که در سطح اول موسیقی، از عهد ناصری باقیمانده بودند. او هنرمندی بود که تقریباً در تمام ادوار تاریخ معاصر ایران به اجرای آواز پرداخت. از اجراهای عمومی اش در پاریس و ژنو تا آوازهایش در دوران ناصرالدین شاه قاجار و از کنسرت هایش در فردای پیروزی انقلاب مشروطه تا ثبت آوازهایش در استودیوهای ضبط شرکت های مهمی چون گرامافون و پولیفون در تهران.

چند بعدی بودن شخصیت هنری جناب دماوندی در مراحل بررسی زندگی اش بسیار اهمیت دارد. او که نزدیک به یک قرن زندگی کرد، همواره سعی در آموختن ابعاد جدید آواز سنتی بود. اینطور که خانواده تعریف می کنند و به گواه مصاحبه ای که با جواد بدیع زاده و شاهرخ نادری داشته است، او تا واپسین سالیان زندگی به آواز خوانندگان نسل های بعدی گوش می داده است. او نه فقط صفحات آوازی سایر خوانندگان نسل جوان، مانند طاهرزاده، اقبال آذر، ادیب خوانساری، تاج اصفهانی و قمرالملوک وزیری را می شنید، بلکه به آوازهای ایرج، گلپایگانی، دوامی، شجریان و بسیاری از خوانندگان نسل اول یا دوم رادیو هم گوش می داد.